Размер шрифта:     
Гарнитура:GeorgiaVerdanaArial
Цвет фона:      
Режим чтения: F11  |  Добавить закладку: Ctrl+D
Следующая страница: Ctrl+→  |  Предыдущая страница: Ctrl+←
Показать все книги автора/авторов: Ziemkiewicz RafaЕ‚ A.
 

«Czerwone dywany, Odmierzony krok», RafaЕ‚ Ziemkiewicz

Иллюстрация к книге

Е№rГіdЕ‚o bez wody

MД™Ејczyzna, ktГіry wczesnym rankiem letniego dnia przechodziЕ‚ obok budki telefonicznej na jednym ze skrzyЕјowaЕ„ biurowej dzielnicy Marsylii, nie wyrГіЕјniaЕ‚ siД™ spoЕ›rГіd przechodniГіw niczym szczegГіlnym. LuЕєno skrojona jasna sportowa marynarka, niesiona w rД™ku czarna walizeczka, a nade wszystko biaЕ‚a skГіra i przerzedzone blond wЕ‚osy nadawaЕ‚y mu wyglД…d zwykЕ‚ego urzД™dnika. Jednego z dziesiД…tek tysiД™cy urzД™dnikГіw spieszД…cych o tej porze do pracy.

Widok mijanego telefonu najwyraЕєniej jednak o czymЕ› mu przypomniaЕ‚. CofnД…Е‚ siД™ pГіЕ‚ kroku, wymanewrowaЕ‚ z nurtu przechodniГіw i wszedЕ‚ do budki.

Nie byЕ‚o w tym naprawdД™ nic szczegГіlnego.

PoЕ‚oЕјyЕ‚ swojД… plastikowД… walizeczkД™ na pГіЕ‚ce pod aparatem i otworzyЕ‚ jД…. Walizeczka nie byЕ‚a walizeczkД…, lecz przenoЕ›nym komputerem. MД™Ејczyzna siД™gnД…Е‚ do czoЕ‚owej pЕ‚yty automatu, wetknД…Е‚ do czytnika kartД™ magnetycznД…, po czym odsЕ‚oniЕ‚ gniazdo modemu. W tym takЕјe nie byЕ‚o nic szczegГіlnego.

Teraz mężczyzna sięgnął ponownie do swojej walizeczki, zdejmując pokrywę bocznej ścianki, spod której wydobył zwinięty kabel. Zanim go jednak rozwinął, nagle znowu sobie o czymś przypomniał; popatrzył na mijających go po obu stronach przechodniów z łagodnym, jakby przepraszającym uśmiechem, po czym sięgnął dłonią do przełącznika umieszczonego tuż poniżej aparatu telefonicznego. W drzwiach budki szczęknęły cicho rygle, zabezpieczając je przed nagłym otwarciem. Otaczające mężczyznę tafle szkła zmętniały i zaczęły gwałtownie ciemnieć. Nie minęło piętnaście sekund, a stały się połyskliwe i nieprzejrzyste, jakby zrobione z wyszlifowanego czarnego marmuru.

Nadal nie było to nic szczególnego. Ot, pracownik któregoś z biur, czy może urzędów lokalnej administracji, zapomniał o jakimś drobiazgu – więc łączy się ze swoim domowym komputerem albo z biurem, by zabrać notatki z bazy danych. Większość pracodawców zaleca w takim wypadku swoim podwładnym korzystanie z możliwości zamknięcia i wyciemnienia kabiny telefonicznej. Zdarzały się bowiem napady na osoby korzystające z ulicznego telefonu do wchodzenia w systemy danych; przyłączony do systemu komputer, po dokonanej identyfikacji, umożliwiał zuchwałym przestępcom rozmaite hakerskie wyczyny na konto swej ofiary. Poza tym, ktoś zawsze mógł zza szyby śledzić poczynania użytkownika systemu i wejść tą metodą w posiadanie poufnych danych.

Krótko mówiąc, mężczyzna w budce telefonicznej w najmniejszym stopniu nie wyróżniał się na z wolna gęstniejącym od przechodniów pasażu, nie zwracał sobą niczyjej uwagi. Przez następne, długie minuty kilkadziesiąt osób minęło zaciemnioną budkę zupełnie obojętnie, zauważając ją tylko na tyle, by nie rozbić sobie głowy o wzmocniony plastmetaliczną listwą kant.

Pozostający natomiast wewnątrz urzędnik, odczekawszy tylko chwilę, aż fluorescent rozjarzy się do stopnia umożliwiającego pracę, zaczął natychmiast zachowywać się w sposób niecodzienny. Zupełnie zignorowawszy odsłonięte gniazdo modemu sięgnął po słuchawkę, rozkręcił ją i wybebeszył spod mikrofonu pęk kolorowych kabli. Następnie zdjął pokrywę przedniej płyty aparatu z klawiszami numerycznymi, podważając jej brzegi wydobytym z kieszeni scyzorykiem, i z plątaniny takich samych kolorowych przewodów wydobył połyskującą pomarańczowym plastikiem kostkę, upstrzoną po bokach nierównymi szeregami mikroskopijnych, złotomiedzianych występów.

Kabel, wyjęty spod pokrywy w bocznej ściance notebooka, nie miał na końcu normalnego, szesnastodżekowego wtyku. Zamiast tego rozgałęział się na trzy przewody – zielony, czerwony i niebieski. Dwa pierwsze kończyły się krótkimi igłami, trzeci metalową klamerką. Znalazła ona swoje miejsce na jednym z wygrzebanych spod mikrofonu drucików, który wcześniej mężczyzna oczyścił scyzorykiem z izolacji na długości pół centymetra. Obie igły natomiast ulokował w mikroskopijnych gniazdach dyndającej pod wyprutą tarczą telefoniczną kostki, usunąwszy z nich wcześniej znajdujące się tam wtyki.

Wszystko razem nie zajД™Е‚o mu wiД™cej niЕј minutД™. Uporawszy siД™ z aparatem telefonicznym, mД™Ејczyzna raz jeszcze siД™gnД…Е‚ do odsЕ‚oniД™tej niszy w bocznej Е›cianie walizki i wydobyЕ‚ z niej jeszcze jeden kabel, na koЕ„cu ktГіrego znajdowaЕ‚ siД™ pЕ‚aski, biaЕ‚o-zЕ‚oty talar wielkoЕ›ci monety stufrankowej. PodwaЕјyЕ‚ paznokciem biaЕ‚Д…, plastikowД… warstwД™, zdjД…Е‚ jД… i schowaЕ‚ do kieszeni. TrzymaЕ‚ teraz w dЕ‚oni zЕ‚otД… wtyczkД™ najeЕјonД… gД™stwД… mikroskopijnych dЕјekГіw. RozpiД…wszy guzik koszuli pod krawatem, wsunД…Е‚ rД™kД™ pod materiaЕ‚, siД™gnД…Е‚ do barku i oderwaЕ‚ sobie z obojczyka miД™kki, cielisty plaster. W nienaturalnie w tym miejscu rГіЕјowej skГіrze odsЕ‚oniЕ‚o siД™ ciemne, okrД…gЕ‚e gniazdo, w ktГіrym chwilД™ pГіЕєniej znalazЕ‚a swoje miejsce wtyczka.

Ekran wyłożonego na półce pod telefonem komputera, dotąd ciemny, zamigotał nagle głęboką zielenią, by zaraz nabrać barwy zgniłobrunatnej. Mężczyzna uśmiechnął się i zmrużył oczy. Jakby od tego spojrzenia, ekran nagle rozświetlił się czystą barwą złota, potem zaprezentował jeden po drugim wszystkie kolory tęczy, a wreszcie zaczął się mienić pawiookimi wzorami. Wtedy mężczyzna przejechał dłonią po klawiaturze i nabrawszy głęboko powietrza, zamknął oczy, unosząc obie dłonie ku górze.

Gdyby ściany ulicznej budki nie zostały pozbawione przejrzystości, mijający ją w całkowitej niewiedzy przechodnie mogliby przez kilkanaście sekund obserwować, jak jasnowłosy porusza szybko palcami, niczym rozgrzewający dłonie przed koncertem pianista, i jak na jego skupionej twarzy wykwita w pewnym momencie grymas zadowolenia.

Dokładnie w tej samej chwili, kiedy jasnowłosy się uśmiechnął, mężczyzna siedzący przed terminalem w tylnej części żółto-pomarańczowej śmieciarki, zaparkowanej o jakieś siedemdziesiąt metrów dalej, pod wysokim biurowcem OLY D'AUNTIER, poruszył się w fotelu i rzucił przez ramię: „Jest!”

Oglądana z zewnątrz, śmieciarka nie różniła się niczym od kilkudziesięciu innych, półautomatycznych wozów kręcących się – zwłaszcza o tej porze dnia – po całym mieście. Jednak w tylnej części pojazdu nie było urządzeń do segregowania i prasowania odpadów. Ich miejsce zajmowało ciasne pomieszczenie zapchane elektroniką. Pośrodku, przed szerokim terminalem, siedziało dwóch mężczyzn. Starszy z siedzących miał przymknięte oczy i opierał się wygodnie o zagłówek fotela. Dłonie trzymał na wysokości piersi, niczym przystępujący do stołu operacyjnego chirurg; tylko od czasu do czasu poruszał nieznacznie palcami. W odsłoniętej rozpięciem koszuli bliźnie na obojczyku tkwiła mu złota, płaska wtyczka, od której ciągnął się do terminalu cienki, skręcony kabel. To właśnie ten człowiek wyrzucił z siebie przed chwilą zwięzłe: „Jest!”

Młodszy haker był wysokim Mulatem. Jak na razie miał niewiele do roboty. W skład grupy wchodził od niedawna i dostał się do niej bardziej ze względu na kolor skóry, niż jakieś szczególne umiejętności. Na wszelki wypadek nie powierzano mu innych funkcji niż pomocnicze. Dalej, w tylnej części pojazdu, znajdowały się cztery głębokie fotele. Trzy z nich były zajęte, ale o siedzących tam mężczyznach trudno byłoby powiedzieć cokolwiek oprócz tego, że tkwili na swych miejscach nieruchomo, niczym kamienne posągi, obwieszone bronią, o twarzach skrytych pod wielkimi lustrzanymi goglami. Tylko gdyby dało się zajrzeć pod te lustrzane gogle, na czarnych i śniadych policzkach można by dostrzec perlący się pot. Dwóch innych mężczyzn, odzianych w ciemne kombinezony, czekało w szoferce wozu. Czarnoskóry kierowca wydawał się nie interesować absolutnie niczym, prócz synkopowanego rytmu, który ze znudzoną miną wystukiwał palcami na kierownicy. Miejsce obok zajmował krępy, śniady trzydziestolatek o smoliście czarnych włosach i takim samym zaroście. Usłyszawszy dobiegające zza przepierzenia: „Jest”, uniósł gwałtownym ruchem nogi i okręcił się na swym fotelu, przenosząc stopy ponad pokrywą automatyki sterowania. Potem postawił je na skrawku podłogi za pokrywą, podniósł się sprężystym ruchem i uchyliwszy na chwilę wąskie drzwi w przepierzeniu przecisnął się przez nie do tylnego przedziału.


Еще несколько книг в жанре «Научная Фантастика»

Шахматы на дне колодца, Александр Казанцев Читать →