Размер шрифта:     
Гарнитура:GeorgiaVerdanaArial
Цвет фона:      
Режим чтения: F11  |  Добавить закладку: Ctrl+D
Следующая страница: Ctrl+→  |  Предыдущая страница: Ctrl+←
Показать все книги автора/авторов: BrzeziЕ„ska Anna
 

«Letni deszcz. Kielich», Anna BrzeziЕ„ska

Иллюстрация к книге

Tom 3 sagi o zbГіju TwardokД™sku

PROLOG

Dzwon w świątyni Zird Zekruna uderzył ostatni, dwunasty raz i powroźnik zakrzątnął się żywo przy stercie drew, podłożonych pod nogi heretyczki. Baba targnęła się w powrozach, podrzuciła wygoloną głową i rozwarła usta, ale nadaremno. Oprawca, sprowadzony ponoć aż z Uścieży, był biegły w katowskim rzemiośle. Zawczasu wyrwał babie jęzor, aby próżnym gadaniem czy głupimi klątwami nie psuła mieszczanom widowiska.

Zacni mieszkańcy Staroźrebca zbiegli się tłumnie na plac przed świątynią. Ostatnimi czasy heretycy rozsrożyli się wielce w Wilczych Jarach, co nie nastrajało mieszczan przychylnie wobec niewiasty, która mimo powrozów zaczynała z wolna podrygiwać na chruście. Ledwie wczoraj zbrojny zagon zbuntowanego chłopstwa zapędził się aż pod mury, paląc całe przedmieście i wycinając w pień wszystkich, którzy na czas nie schronili się za bramę. Dlatego zaiste w Staroźrebcu nie kochano heretyków.

TwardokД™sek opadЕ‚ na rzeЕєbiony dД™bowy stoЕ‚ek i nalaЕ‚ sobie skalmierskiego wina w kubek z litego srebra. Mincerz Lubicha podejmowaЕ‚ go iЕ›cie po wielkopaЕ„sku. Kiedy bowiem kacerstwo stukaЕ‚o taranem w bramy StaroЕєrebca, wЕ‚aЕ›nie TwardokД™sek wychynД…Е‚ znienacka z lasu i wyrЕјnД…Е‚ heretykГіw do nogi. Nie sД…dziЕ‚ jednak, aby tД… zasЕ‚ugД… zaskarbiЕ‚ sobie wdziД™cznoЕ›Д‡ mincerza.

Lubicha był człekiem hardym, zasobnym, przy tym z Pomorcami w świetnej komitywie, bo z rozkazu kniazia bił spichrzańską monetę, psując ją na potęgę. W Wilczych Jarach miał wprawdzie liczne majętności z nadania Wężymorda, ale bywał tu rzadko, a od lipnickiej rebelii trzymał się jak najdalej. Nie różnił się w tym względzie od innych majętnych mieszczan, którzy coraz głośniej sarkali na wojenne zabawy szlachty. I nigdy by się zbójca na jego wezwanie nie poważył leźć w miasto. Ale…

OdwrГіciЕ‚ siД™ gwaЕ‚townie, sЕ‚yszД…c szelest szaty. Kobieta w gЕ‚adkiej pЕ‚Гіciennej sukni podeszЕ‚a do okna i zaryglowaЕ‚a je. Pod ciasnД… biaЕ‚Д… podwikД… jej twarz byЕ‚a znuЕјona, lecz tak spokojna, Ејe zbГіjcД™ zЕ‚oЕ›Д‡ zdjД™Е‚a.

– Widziałaś, jak się weselą? – warknął przez zaciśnięte zęby. – Jak ich ciekawość trzęsie, czy baba dobrze od ognia zrumieniona?

– Widziałam – odparła powściągliwie.

– Ci twoi pobratymcy! – Zbójca poderwał się i cisnął stołkiem o ścianę, aż jęknęły deski. – Tak samo przyjdą się gapić, jak to mnie kiedyś będą szlachtować pośrodku rynku. Rychtyk w rychtyk tak samo.

Bez słowa usiadła na skraju łóżka i jęła wyjmować szpilki spinające podwikę.

Twardokęsek odwrócił wzrok. Musiała zajeździć kilka koni, pomyślał mimowolnie. Nawet kniaziowski goniec z rzadka w pięć dni przejedzie z Książęcych Wiergów, a to przecież dziewczyna, przy tym pieszczona, chuchana bankierska córka.

– Zadowolonaś? – syknął jednak z gniewem.

– Nie. – Rozplotła warkocz i przeczesała palcami włosy. – I nie radują mnie wieści, które przynoszę.

Zbójca ścisnął w palcach kubek tak mocno, aż cienkie srebrne ścianki wygięły się jak pergamin. Spodziewał się tych nowin, bogowie świadkami. Bardzo dobrze wiedział, że nie będzie się bez końca ganiał z Pomorcami po lipnickich błotach. Ale i tak przez chwilę nie mógł dobyć głosu.

– Bodajby to wszyscy czarci! – Uderzył pięścią we framugę. – Skalmierskie wojsko po okolicy harcuje, Wężymord na nas ciągnie z całą pomorcką potęgą, heretycy miasta pustoszą. Jakby się na mnie, biednego, uwzięli.

Dziewczyna milczaЕ‚a. Z rynku wciД…Еј niosЕ‚y siД™ krzyki i pohukiwania tЕ‚uszczy: powroЕєnik istotnie dobrze znaЕ‚ swe rzemiosЕ‚o i dbaЕ‚, aby kacerka nie zgorzaЕ‚a przed czasem.

– Gdzie oni są? – wybuchnął zbójca, odwracając się plecami do widowiska. – Rozmiotło wszystkich, rozwiało niczym plewy na wietrze. Jak to może być, by człowiek zniknął bez śladu, jakby go nigdy święta ziemia nie nosiła? I nie jeden pospolitak marny – zachłysnął się własną złością – ale sam kniaź zwajecki z przybocznymi, żalnicki książę, dziewka z Iskry rodem, wiedźma na koniec. Wszyscy jak kamień w wodę! Dotknęła jego pleców.

– A mnie Pomorcy opadną jako psi odyńca. – Zbójca gniewnie strącił jej rękę. – Boki szarpią, krew toczą. Jak się tobie zdaje, niewiasto, wiele jeszcze ta zabawa potrwa?

Po woskowanych oknach peЕ‚gaЕ‚y odblaski pЕ‚omieni. Dziewczyna podeszЕ‚a jeszcze bliЕјej i oparЕ‚a mu gЕ‚owД™ na ramieniu.

– Oni wrócą – powiedziała bardzo cicho. – Na pewno wrócą na czas, mój mężu.

ROZDZIAЕЃ PIERWSZY


Еще несколько книг в жанре «Фэнтези»

Меч наемника, Элизабет Мун Читать →