Размер шрифта:     
Гарнитура:GeorgiaVerdanaArial
Цвет фона:      
Режим чтения: F11  |  Добавить закладку: Ctrl+D
Следующая страница: Ctrl+→  |  Предыдущая страница: Ctrl+←
Показать все книги автора/авторов: Волков Александр
 

«Magiisto de Smeralda Urbo», Aleksandr Volkov

Uragano

Meze de la vasta Kansasa stepo loДќis knabino Elli. Ењia patro, farmisto Дњon, la tutajn tagojn laboris sur kampo, la patrino Anna klopodis hejme.

Ili loДќis en malgranda senrada furgono.

La hejma meblaro estis malriĉa: fera forno, ŝranko, tablo, tri seĝoj kaj du litoj. Apud la domo, ĝuste ĉe la pordo estis elfosita "uragana kelo". En la kelo la familio sidis dum ŝtormoj.

La stepaj uraganoj jam ne unuan fojon renversis la malpezan loĝejon de farmisto Ĝon. Tamen Ĝon ne malgajis: kiam vento trankviliĝis, li tuj returnis la domon, la forno kaj litoj stariĝis sur siajn lokojn. Elli kolektis stanajn telerojn kaj kruĉojn de-sur la planko — kaj ĉio estis en ordo ĝis la sekva uragano.

Ĉirkaŭe ĝis la horizonto sterniĝis stepo glata kiel tablo. Ie videblis malriĉaj dometoj similaj al la domo de Ĝon. Ĉirkaŭ ili estis plugkampoj kie la farmistoj semis tritikon kaj maizon.

Elli bone konis Д‰iujn najbarojn je tri mejloj Д‰irkaЕ­e. Okcidente loДќis onklo Robert kun la filoj Bob kaj Dik. En la dometo norde loДќis la maljuna Rolf, kiu faris por la infanoj mirindajn ventmuelejojn.

La vasta stepo ne Еќajnis al Elli enua: ja Дќi estis Еќia patrujo. Elli ne sciis aliajn lokojn. Montojn kaj arbarojn Еќi vidis nur en bildoj kaj ili ne allogis Еќin, eble Д‰ar ke en la etprezaj libretoj de Elli ili estis malbone pentritaj.

Kiam Elli enuis, ŝi vokis gajan hundeton Totoĉjon kaj vizitis Dik kaj Bob aŭ iris al la avo Rolf, de kiu neniam revenis sen memfarita ludilo.

Totoĉjo bojante saltis sur la stepo, pelis la kornikojn kaj estis senlime kontenta pri si mem kaj pri sia eta mastrino. Totoĉjo havis nigran felon, akrajn orelojn kaj malgrandajn, amuze brilantajn okuletojn. Totoĉjo neniam enuis kaj povis ludi kun la knabino tutan tagon.

Elli havis multe da klopodoj. Ењi helpis al la patrino mastrumi, kaj la patro instruis Еќin legi, skribi kaj kalkuli, Д‰ar la lernejo estis malproksime kaj la knabino estis tro malgranda por viziti Дќin Д‰iutage.

Foje dum somera vespero Elli sidis sur peroneto kaj laЕ­tlegis fabelon. Anna lavis tolaДµojn.

— "Kaj tiam forta, herkula atleto Arnaulf ekvidis sorĉiston staturan kiel turo, — Elli kantsimile legis akompanante per fingro la liniojn, — la buŝo kaj nazotruoj de la sorĉisto eligis fajron…" — Panjo, — demandis Elli, interrompinte la legadon, — ĉu nun la sorĉistoj ekzistas?

— Ne, mia kara. La sorĉistoj vivis antaŭe, kaj poste malaperis. Kaj por kio ili estu? Eĉ sen ili ni havas multe da klopodoj…

Elli komike faltis la nazon:

— Tamen sen la sorĉistoj estas enue. Se mi subite fariĝus reĝino, mi nepre ordonus, ke ĉiu urbo kaj vilaĝo havu sorĉiston. Kaj li faru por la infanoj diversajn miraklojn.

— Kiujn, ekzemple? — ridete demandis la patrino.

— Do, kiujn… Jen, ke ĉiu knabino kaj knabo vekiĝinte matene, trovu sub sia kuseno grandan dolĉan kukon… Aŭ… - Elli kun riproĉo rigardis siajn krudajn eluzitajn ŝuojn. - Aŭ ke ĉiuj infanoj havu bonajn malpezajn sandalojn…

— La sandalojn vi sen sorĉisto ricevos, — kontraŭdiris Anna.- vi veturos kun la paĉjo en foiron kaj li aĉetos ilin…

Dum la knabino parolis kun sia patrino, la vetero komencis malboniДќi.

*  *  *

Samtempe en malproksima lando, trans altaj montoj, sorĉis en malluma profunda kaverno la malica sorĉistino Gingema.

Timige estis en la kaverno de Gingema. Tie sub la plafono pendis pajloЕќtopita grandega krokodilo. Sur altaj stangoj sidis grandaj gufoj, de la plafono pendis faskoj da sekigitaj musoj, ligitaj al Еќnuroj per vostetoj kvazaЕ­ bulbetoj. Longa dika serpento sin volvis Д‰irkaЕ­ kolono kaj ritme balancis sian buntan platan kapon. Kaj ankoraЕ­ multe da strangaj kaj teruraj aДµoj estis en la vasta kaverno de Gingema.

En granda fulgokovrita kaldrono Gingema kuiris sorĉan infuzaĵon. Ŝi metis en la kaldronon musojn deŝirante ilin unu post alia de la fasko.

— Kie estas la serpentaj kapoj? — kolere grumblis Gingema. - ja ne ĉiujn mi formanĝis matene!.. Ho, jen ili estas, en la verda poto! Do, la infuzaĵo estos bonega!.. Damaĝos mi al la malbenitaj homoj! Malamas mi ilin! Ili ekloĝis en la tuta mondo! Ili drenas la marĉojn! Forhakas la densejojn!.. Ĉiujn ranojn ili ekstermis!.. La serpentojn oni pereigas! Nenio bongusta sur la tero restis! Nur se frandi vermeton aŭ araneeton!..


Еще несколько книг в жанре «Сказка»

Седрик, Туве Янссон Читать →